Chris Hantzen

Yes. Goed nieuws! Ik heb van de onnavolgbare Brom van, de Fantasy kunstenaar dus, officiële toestemming gekregen om een van zijn kunstwerken te gebruiken voor de publicatie van mijn verhaal Dramatiek.

Dat is het korte verhaal waarmee ik ooit de allereerste Unleash Award (toen nog Santoriaanse opdracht geheten) heb gewonnen en dat eerder is gepubliceerd in De Tijdlijn, nog onder mijn eerdere pseudoniem H. C. Leander.

Het verhaal is geschreven op basis van die illustratie en is een meta-verhaal over het ontstaan van de illustratie zelf.

Ik geef het verhaal nog een kleine opfrisbeurt en zal er ook nog een Engelse vertaling van maken. Dan wordt het verhaal gratis beschikbaar via Smashwords.

Erg vriendelijk en vrijgevig van Brom dat ik het kunstwerk mag gebruiken. Thanks, Brom!

Mijn korte verhaal Het laatste schip is nu ook via Smashwords beschikbaar. Het is een lichte, filosofische mijmering voer de dood, wedergeboorte en beschikken in je lot.

Het is geheel gratis te downloaden, dus waar wacht je nog op?

Zo. Gisteren dan toch eindelijk de grote stap gezet en één van mijn verhalen op Smashwords gezet. Natuurlijk na het nog drie keer nagelopen te hebben op fouten, de stijlgids van Smashwords er steeds opnieuw bij pakkend. Voor diegenen onder jullie die niet bekend zijn met Smashwords, de schrijver levert aan hun een .doc bestand en zij converteren dat in allerlei verschillende bestandsformaten voor distributie naar de verschillende verkoopkanalen en verschillende types e-reader.

Die conversie gebeurt middels een systeem dat zij Meatgrinder noemen. Dat stemt hoopgevend, of niet? Maar mijn bestand doorstond de conversie gelukkig prima en valt nu voor eenieder te lezen.

Nu moet ik natuurlijk oppassen dat ik niet de hele ga kijken of die teller van lezers weer is opgelopen. Overigens kreeg Grizzly diezelfde dag nog een zeer positieve recensie, met een score van maarliefst vijf sterren! Dat maakt een schrijver trots. Bedankt, Mike.

Dus wat wil je nog meer lezer? Een kort vijf-sterren verhaal op je reader, en dat helemaal gratis! Ik zeg: doen!

Met dank aan Martijn Lindeboom, voor de organisatie van de Paul Harland dag (en het herinneren om mijn winnende verhaaltje online te plaatsen) en Pieter Koolwijk voor het organiseren de Vlo en Stiekel miniwedstrijd. Onderstaand stukje tekst heeft mij een fraaie, gesigneerde Vlo en Stiekel opgeleverd.

Wat vinden jullie? Moet ik nog meer doen met mevrouw Riet? Er een kort verhaal van maken? Of een heel kinderboek wellicht? Niet dat ik niet al voldoende te schrijven heb, maar ik hoor jullie mening graag.

Mevrouw Riet

~

Niet kijken! Daar loopt mevrouw Riet.

Ik noem haar mevrouw, ook al is ze dat niet.

Ze draagt een grijns onder haar hoedje en een bloemetje erop.

Van pijn en ellende geniet ze volop.

Er was eens een jongen die naar haar heeft geloerd.

Ze zeggen dat ze hem aan haar hondjes heeft gevoerd.

Laten we weggaan voordat ze ons ziet.

Die enge, enge, enge mevrouw Riet.

Een herkenbare kop, of niet? Inderdaad, ik heb dit jaar niet alleen bij de Paul Harland Prijs de zesde plaats behaald, maar ook bij de Unleash Award. Maar waar ik bij de PHP nog behoorlijk trots was op die plaats, baal ik enigzins van diezelfde positie in de UA ranglijst.
Waarom? Luister en huiver…

Slordigheid: volksziekte nummer één, zo ook in het geval Chris Hantzen. Toen ik het juryrapport las, waarin vooral Jack Lance mij voorzag van scherpe, leerzame kritiek, bekroop mij een gevoel van enorme frustratie. Frustratie met mijzelf welteverstaan, niet met de jury of de organisatie, welke beide prima werk geleverd hebben.

Er werd namelijk gewezen op een aantal specifieke, technische slordigheidsfouten. Slordigheidsfouten waarvan ik toch echt zeker was dat ik ze samen met dank aan mijn proeflezeressen Sophie Lucas, Thirza Meta en Manon Mikkers, met een fileermes had weggesneden. Zo had ik bijvoorbeeld de ziekte van Korsakov verkeerd gespeld.
Met een brok in mijn keel moest ik concluderen dat ik niet de herschreven versie van mijn verhaal De dood komt op konijnenslippers ingestuurd had, maar de draft. Kortom: ik kan me wel voor de kop slaan.

Had het veel gescheeld als ik de herschreven versie had ingestuurd? Zou ik gewonnen hebben? Misschien was ik vijfde geworden, misschien vierde. Maar gewonnen had ik er niet mee. En eigenlijk zou ik trots moeten zijn dat ik met een draft vol slordigheden en tikfouten een zesde plaats weet te bereiken. Toch kan ik mezelf een dergelijke stommiteit niet zomaar vergeven.

Maar goed, dat verhaal wordt alsnog, nogmaals een goed nagelopen. Zeker ook omdat niet alle krititek sloeg op de eerder genoemde slordigheden en wordt dan alsnog gepubliceerd. Misschien in Pure Fantasy, Alex de Jong bood dat al aan, misschien op Smashwords of misschien elders.

Verder was het Books of Fantasy boekengala (ik ben te bang voor de consequenties om dat feest een boekenbal te noemen) overigens een groot succes. De locatie was prima, de workshops (ik was bij die van Tais Teng) waren inspirerend. De Q&A met Adrian Stone was verhelderend en voorzien van een vrolijk, doch onwelkom, muziekje.  Veel van de bezoekers hadden zich aan de dresscode gehouden, dus het zag er allemaal erg feestelijk uit. Alex’ Angels zorgden voor de vrouwelijke touch en er werd gezongen, maar niet gedanst. Volgend jaar misschien toch een heus boekenbal met een heuse dansvloer?

Och, eigenlijk moet ik gewoon de teleurstelling door mijn eigen slordigheid vergeten en lekker nagenieten van een leuke dag waarbij ik weer heel wat lotgenoten heb mogen spreken. Er waren ook heel wat mensen aanwezig die mee doen met de manuscriptenwedstrijd van Uitgeverijl Luitingh en MagicTales, dus ik heb lekker wat concurrentie kunnen peilen en daarnaast de uitgeefassistente van WB Fantasy ontmoet. Dat is een uitgeverij die de laatste tijd grote stappen in de juiste richting zet, dus wie weet wat voor moois daar nog uit voort zal vloeien.

Goed. Weer lekker doorschrijven en op naar volgend jaar!

Jan, Piet, Joris en Korneel, ik had ze graag gekend. Misschien hadden ze me tips kunnen geven over het oerwoud van inspiratie dat een duimlengte onder mijn schrijversblik voortwoekert.

‘Waar haal je al die ideeën vandaan?’ wordt vaak gevraagd.

Inspiratie schijnt een ongrijpbaar verschijnsel te zijn. Sommige schrijvers verkennen de donkerste kronkels van de geest of vinden hun ideeën in de stiltes tussen hartkloppingen. Weer anderen vinden alleen ideeën in het weelderige aroma van een toiletbezoek of in de door mist versluierde werkelijkheid van een warme douche.

Waarmee tovert een schrijver zijn ideeën tevoorschijn? Zijn brein? Zijn hart? Zijn ziel?

Voor mij is het inmiddels wel duidelijk: ik schrijf vanuit mijn vingers.

Wanneer mijn vingers weer eens trillend boven het wachtende alfabet zweven en ik als een konijn op de snelweg staar naar het alsmaar feller wordende kunstlicht, hoef ik mijn vingers slechts op verkenning te sturen om de dreigende verstening te slim af te zijn. En wat is dan een betere plek om te verkennen dan een levend, groeiend oerwoud… Altijd binnen handbereik, op de kin des schrijvers.

Zodra mijn vingertoppen zich een pad door de stugge begroeïng banen, ebt de angst voor het lege scherm weg. Soms plukken die vaardige vingers dan — naast wat dode haren en af en toe een verdwaalde doperwt — een idee uit het oerwoud en sleuren dat, schoppend en schreeuwend, naar de toetsen. Zo verschijnen zinnen die het pulserende doodskleed verdrijven.

Het wordt me steeds duidelijker waarom zo veel verbeeldingskrachtige schrijvers hun lach omlijstten met woeste baarden. Allen zijn zij, net als ik, de boswachters van hun eigen gezicht. Schatgravers van het kakebeen. Ja, waarde lezer, die beharing heeft meer nut dan alleen warmte.

Bij sommigen is de baard zelfs een handelsmerk geworden en zal de man achter de baard nimmermeer tevoorschijn komen. Het is wel duidelijk: al die willen ten zwerke varen, moeten mannen met baarden zijn.

Toch wordt één mysterie daarmee alleen maar groter: de schrijvende vrouw. Hoe doen zij het toch?

Schrijven, zo zonder baard.

Afgelopen weekend was het de Paul Harland dag, klik hier voor een fraai verslag van dit sterk neergezette evenement. De Paul Harland Prijs wordt met recht gezien als de meest prestigeuze onder de Nederlandse schrijfwedstrijden binnen de fantastische genres.

Het was een geweldige dag waarbij ik veel bekende gezichten weer eens kon spreken en ook veel nieuwe lotgenoten de hand heb mogen schudden.

Mijn verhaal Einzelgänger blues, werd zesde in de wedstrijd en is verkrijgbaar in de PHP 2011 bundel van uitgeverij verschijnsel. Helaas is deze bundel dit jaar alleen electronisch verkrijgbaar. Voordeel daarbij is weer dat hij maar 99 cent kost, dus waar wacht je nog op?

Dit bericht natuurlijk met dank aan de organisatie van de Paul Harland prijs, mijn inspirerende medeschrijvers en uitgeverij Verschijnsel.

Ik ben trots op mijn zesde plaats, maar volgend jaar is de trofee voor mij.

Deze recensie van Bericht uit Bloemrijk op Fantasyboeken.org had ik over het hoofd gezien. En dat terwijl ik erin genoemd wordt als een van de toppers in de bundel.

Bedankt voor het compliment, Stephanie.

En voor diegenen onder jullie die de bundel nog niet hebben gelezen, ga naar Parelz.

Zo, aan de rechterkant zien jullie vanaf heden een fraai lijstje met weblinks. De lijst is nog niet helemaal compleet maar dat mag de pret niet drukken. Mis je een link? Stuur dan een mailtje.

Zo. Mijn inzending voor de Unleash award is verstuurd. Dat wordt weer lang wachten. Gelukkig komt tussendoor ook de uitslag van de Paul Harland prijs, wie weet hoe ik daar geëindigd ben.

Spannend!