Hat was zover: WB fantasy woensdag, maar dan in levende lijve, en niet verborgen achter een logo en een hashtag.
Na bijna drie uur in de trein, liep ik te dwalen door ons aller hoofdstad: Mokum. Ik was haastig vertrokken en snel op een kaarte gekeken hoe ik ongeveer op de Spuistraat moest uitkomen. Dat leek niet zo moeilijk, die lag vrijwel direct aan het Centraal Station. Maar ja, je bent een dromerige schrijver of je bent het niet, dus ik liep natuurlijk verkeerd en hoewel ik om half zeven uit de trein stapte, vond ik om vijf voor zeven (met niet bepaald accurate hulp van Google maps) pas de Spuistraat. Toen was het nog een eindje lopen naar het adres dat ik in mijn hoofd had: nummer 238.  De Spuistraat werd stap voor stap steeds kleurrijker, zowel in graffiti als in mensen en rook steeds sterker verdovende middelen. Ik ben van mezelf al verdoofd genoeg, dus ik voelde me niet verleid. Aangekomen bij nummer 238 bleek dat een wwonhuis te zijn, ingeklemd tussen een coffeeshop en een smartshop. Blijkbaar heeft de krimpende economie weinig vat op die zaken. Best smart dus, die handel. Na een paniekerig twitterberichtje bedacht ik me dat ik ook gewoon even op de website van WB Fantasy kon kijken, ik bleek bij nummer 283 te moeten zijn.
Daar aangekomen was het feest gelukkig nog niet begonnen. Ik beklom de lange trap naar het kantoor van de uitgever. Letterlijk. Misschien doe ik dat in de tussentijd ook wel in overdrachtelijke zin, maar dit keer was het toch echt letterlijk. Ik hoorde menige knie erover klagen.
De avond verliep in een rap tempo. We kregen een rondleiding door de verschillende ruimtes, waarbij Eveline uitlegde wat voor werk, waar gedaan werd. Het meeste daarvan hadden we natuurlijk al eens eerder gehoord bij de #WBFW, maar het was leuk om er nu ook een beeld bij te krijgen. Twee van de kamers in de uitgeverij ademden de sfeer van een klein tweedehands boekwinkeltje of een oude dorpsbibliotheek; een sfeer die mij zeker wel kon bekoren. We mochten zelfs de beruchte slushpile zien. Die bleek overigens een slushstelling vol met slushordners te zijn. Dat beeld is een stuk minder romantisch, maar praktisch is het wel. Misschien heb ik vroeger te vaak Guust* gelezen, en krijg ik dat beeld nooit meer uit mijn hoofd.
Er gebeurde natuurlijk nog meer. Zo was er een leuke prijsvraag voor een gratis boek naar keuze en kregen we een schets te zien (hoewel, schets… ik zou het zo aan mijn muur hangen) van een boek dat binnenkort bij WB Fantasy zal verschijnen en werd er natuurlijk lekker geborreld en gekletst. Zoals vaker bij dit soort evenementen was het ook weer erg leuk om wat mensen te spreken die ik tot dan toe eigenlijk alleen ken van de verschillende internetfora. Het was druk bezocht, blijkbaar is een Facebook evenement een prima manier om mensen naar je toe te brengen. en de consensus was dat het een geslaagde avond was.
Die consensus ben ik het zeker mee eens. Maar belangrijker: ik denk dat deze avond, en de daarop voorafgaande Twitter- en Facebook sessies voor als een goed voorbeeld kunnen dienen naar andere uitgeverijen. Rondom de meeste uitgeverijen hangt toch vaak een wat mysterieuze sfeer, alsof ze bang zijn om uit de doeken te doen hoe zij precies hun werk doen. Ik kan me zo voorstellen dat dit in vroeger tijden belangrijk was vanuit een concurrentie oogpunt, maar volgens mij is het niet meer van deze tijd. De openheid die WB Fantasy in de afgelopen maanden gegeven heeft, vind ik enorm verfrissend en het schept vertrouwen. Dat zeg ik zowel in mijn rol als lezer, als in mijn rol als schrijver.
De dingen zijn snel aan het veranderen in uitgeversland. Of dat uiteindelijk ten goede of ten kwade zal zijn moet nog blijken. Maar ik ben er van overtuigd dat die uitgevers die het meest hun lezers en potentiële schrijvers met een open vizier tegemoet treden, de trouwste schare volgers zullen opbouwen.
Gelukkig is WB Fantasy niet de enige die hier iets mee doet. Luitingh doet bijvoorbeeld in samenwerking met Magictales een manuscriptenwedstrijd om nieuw talent op een open manier te ontdekken. Ook een prachtig initiatief. Maar we zijn er nog niet, er valt voor alle uitgevers nog veel terrein te winnen. Dus uitgevers, als jullie meelezen: een goed voorbeeld doet goed volgen. Neem die handschoen op!
En tot de volgende keer maar weer, vriendjes en vriendinnetjes.
—–
* Guust is een karakter van Franquin en wordt gepubliceerd door uitgeverij Dupuis.
Het heeft even geduurd, maar mijn eerste verhaalsuccesje – eerder gepubliceerd in het helaas ter ziele gegane tijdschrift De Tijdlijn, onder het pseudoniem H. C. Leander – is nu ook via Smashwords beschikbaar.
